1988 – 2003 Nieuwbouw op het Euregio bedrijvenpark


Na de afwijzing van de Amsterdamse bierbrouwer in 1987 zag Willy Sannemann in, dat wanneer hij verder met z’n ballonnenbedrijf zou willen groeien, dit in de Enschedese woonbuurt niet mogelijk zou zijn.

Er werd besloten om een compleet nieuw bedrijfspand te bouwen op het Euregio Bedrijvenpark. Geld was er niet, maar De Bank ( al sedert 1953 de huisbank van de familie) zag evenals Willy Sannemann de groei van het bedrijf wel zitten waardoor deze nieuwbouw gerealiseerd kon worden. Het wederzijdse vertrouwen was sedert 1953 niet geschonden en door met elkaar de schouders eronder te zetten was het risico niet al te groot, want werken daar waren ze bij Wisa niet vies van. Willy had zich voorgenomen het geïnvesteerde geld snel terug te gaan verdienen en timmerde behoorlijk aan de weg op vakbeurzen in binnen- en buitenland.

Productuitbreiding
Het assortiment in “dubbeltjesproducten” van het bedrijf werd alsmaar uitgebreid. Van het één kwam het ander. Zonnekleppen, vlaggetjes en andere aanverwante producten, welke men onder eigen regie kon produceren.

Zo ook een order van maar liefst 2 miljoen jo-jo’s voor Amerika, dacht men. Geen bedrijf in Nederland of Duitsland die er aan wou beginnen, maar Willy en zijn familieleden zagen de job “wel zitten”. Niets is echter minder waar, want hoe goed je ook denkt die regie in eigen handen te hebben, zodra je iemand het vertrouwen geeft om de leiding van deze (buiten de deur) productie over te nemen en je houdt de touwtjes niet goed strak, dan………

Inderdaad, het geschiedde. Een toeleverancier die het product “automatisch “ zou verpakken, bleek na enige tijd de productie te hebben stopgezet, want het verpakken van de jo-jo’s viel zwaar tegen . Zwaar tegen voor de overeengekomen prijs bleek achteraf en hij wou maar liefst het dubbele bedrag ontvangen. Het bedrijf werd natuurlijk door de rechtbank gesommeerd om de productie tegen de afgesproken prijs af te maken, maar er was inmiddels al bijna een maand verstreken, zonder productie. De deadline gesteld door de Amerikanen MOEST echter gehaald worden, anders was het inmiddels groeiende bedrijf ten dode opgeschreven. In allerijl werden eigen verpakkingsmachine’s (flowpack) aangeschaft en iedereen werd dag en nacht ingezet om de jo-jo’s te verpakken. Twee plastic delen, een touwtje en een veiligheidsbeschrijving er bij inpakken, ja, want het was immers voor de Amerikanen, waar het bij speelgoedartikelen om de hoogste veiligheidseisen ging.

Op 22 Januari 1989 was de klus geklaard in de ochtend konden de 2.000.000 stuks jo-jo’s verscheept worden.

Het heeft de vermeende winst waarmee gerekend was niet gebracht maar kostte wel veel extra energie en enkele jaren van z’n gezondheid en sinds die datum is Willy er van genezen om ooit nog maar een product te produceren, waarbij hij niet zelf de touwtjes in handen heeft.

Anouk Sannemann maakt haar keuze en directielid sedert 2000
Anouk, werken in de zaak van haar vader? Dat nooit! Mensen telefonisch te woord staan? “Oh nee, ik moet er niet aan denken”, zei ze altijd. Tot zij na haar schoolopleiding en enkele stageplaatsen (waarbij je ramen moest lappen of muren schilderen) in het jaar 1994 zelf besloot binnen de Wisa-organisatie haar diensten te verlenen. Sedert enkele jaren is Anouk Sannemann directeur van de onderneming.

Al gauw bleek maar weer eens dat het ook in zakelijk opzicht een dochter van haar vader was. Handel en wandel, business, zaken doen, dat werd haar passie en ze nam de “ballon-touwtjes”al gauw over. De regie over het kantoorgedeelte werd al gauw haar domein, zodat Willy na jaren zelf in de productie gestaan te hebben zich meer en meer kon richten kon op de technische ontwikkelingen van het bedrijf.
Anouk Sannemann is sinds 2000 toegetreden tot de directie van Wisa Enschede BV en is sindsdien zelfstandig bevoegd binnen de onderneming.

Van ouderwets flexodrux naar hypermodern Qualityprint zeefdruk
I
n de drukkerswereld werden al jaren de allerhoogste eisen gesteld aan product en drukkwaliteit. Zo ook voor ballonnen. De flexodruk was nou niet een kwaliteit waar je “U” tegen kon zeggen maar kon in alle redelijkheid geaccepteerd worden. T-shirts, balpennen en tal van andere artikelen werden al jaren in zeefdruk bedrukt, dus waarom ook niet voor ballonnen. De moeilijkheid hierbij was dat een ballon nou eenmaal geen product is met een vast oppervlak, maar door zijn luchtvulling een luchtig, zwevend onhandig te bedrukken artikel..

De Amerikaanse ballondrukkers hadden deze techniek al onder de knie, maar gaven hun techniek natuurlijk niet prijs. Willy zou Willy niet zijn, wanneer hij ook dit varkentje zou wassen, of liever gezegd de ballonnetjes zou drukken. Machines werden er gebouwd, verbouwd afgebroken en zo maar door tot uiteindelijk in samenwerking met een machinebouwer de uiteindelijke versie tot stand kwam. Alleen het inleggen van de ballonnen moest nog met de hand gebeuren. Hierdoor bleek wel een uitermate perfectie van drukkwaliteit te kunnen worden neergelegd, maar de aantallen welke het bedrijf verkocht konden lang niet gehaald worden. Er moest en er zou een machine tot stand komen waarvan Willy al jaren droomde. Automatisch een ballon inleggen, volautomatisch in meerdere kleuren bedrukken, leeglopen etc.

In 1996 werd de eerste machine gerealiseerd en al gauw volgden er meer, zodat een minimale capaciteit van minimaal 2.700.000 stuks ballonnetjes per week gerealiseerd kon worden.

nieuw pand voor wisa enschede