1966 – 1986 Sannemann jr. gaat produktie leiden


Sannemann jr. kwam zelf al op 15-jarige leeftijd wegens ziekte van zijn vader in de zaak. ‘Nadat mijn vader hersteld was, ben ik niet teruggegaan naar de LEAO, aan leren had ik een broertje dood.

De handel is veel spannender.’ De productie die begint met 500 stuks per dag, loopt al snel op. Nadat een bedrijfshal van de naastgelegen kartonnagefabriek is aangekocht, kan Wisa beter uit de voeten. Buurvrouwen van de familie Sannemann fungeren in de jaren vijftig en vroege jaren zestig als parttime medewerksters.

Al gauw komt deze erachter dat er toch, een andere methode moet zijn om de ballonnen sneller en efficienter te gaan bedrukken. In België werd een “fabriekske”gevonden die het bedrukken van de ballonnen kon vereenvoudigen. Er werd een rubbercliché of handgeplakte letterteksten op een metalen rol geplakt en door deze door een verfbad te laten lopen, zodoende een negatieve afdruk maakte op een eveneens roterende rubberrol. Hier kon je dus eenvoudig een opgeblazen ballon met de hand tegenaan houden, en zo werd de bedrukking “overgenomen” op de ballon. De bekende Electrolux stofzuiger werd vervangen door een klein compressortje en blazen maar ! Revolutionair te noemen, maar de Belgen vergaten een patent op hun vinding aan te vragen dus………Liefst 40 machines werden er “aangeschaft”, twee van deze z.g. handmachines aan elkaar gekoppeld en een z.g. opzetwiel voor de machine geplaatst om zodoende een ballondrukmachine te krijgen die de ballon ineens aan 2 zijden kon bedrukken waardoor de dagproduktie opgevoerd kon worden van 5.000 stuks naar maar liefst 100.000. (De 20 meisjes in de drukkerij, zetten maar liefst minimaal 10.000 stuks ballonnen, per persoon dag in dag uit met de hand op de machine, waarna de ballon automatisch opgeblazen werd, het tekstbeeld van de rol opnam, en daarna direct weer leeg liep).

Het tijdperk van de wasknijpers en het fietswiel was hiermee definitief afgesloten.

In 1976 nam Willy Sannemann de totale bedrijfsvoering op zich. Willy Sannemann Sr. nam afscheid van de zaak en het bedrijfje groeide gestaag. Echter niet de ruimte waarin gewerkt moest worden. Er moest ook opslag zijn voor de wekelijkse produktiecapaciteit en het woonhuis en tuin van de buren, was inmiddels al volgebouwd. Zodra vrachtwagens gelost moesten worden, werden er aan beide zijden van de kleine Esstraat maar voor een halve dag borden geplaatst dat het verkeer er niet meer door kon want alles moest met de hand gelost worden, waarbij ‘smiddags ook nog eens de expediteurs kwamen de goederen weer af te halen. Op een gegeven moment konden we een opdracht van Heineken krijgen, maar ze wilden eerst zien of ons bedrijf wel “Heineken-waardig” zou zijn. We zijn aan de Esstraat 3 dagen aan het poetsen geweest. Twee weken later kregen we een briefje, dat men er toch vanaf zag om ons de opdracht te geven!

nieuwbouw